Na fot. Kościół Wniebowzięcia NMP w Mokrsku Dolnym
Wzniesiony w II połowie XII wieku z ciosów piaskowca, jako mała budowla jednonawowa, od wschodu zamknięta półkolistą apsydą i z emporą od zachodu. Stanowi prezbiterium dzisiejszego kościoła.
Wzniesiony na początku XIII wieku z ciosów piaskowca, jako niewielka jednonawowa budowla z prosto zamkniętym prezbiterium.
Wzniesiony z cegły w układzie wendyjskim ok. 1242 roku, składa się prostokątnej nawy i węższego prezbiterium zakończonego trójboczną apsydą. Jest najstarszym w pełni zachowanym zarówno jeśli chodzi o układ przestrzenny jak i bryłę budynkiem Wrocławia.
Obecna budowla zawiera znaczne pozostałości drugiego romańskiego kościoła w tym miejscu. Pierwszy powstał w II poł. wieku XII i w roku 1241 został całkowicie zniszczony przez Tatarów. Z tego kościoła zachował się w podziemiach dość duży fragment muru w wątku grand appareil.
Obecna jednonawowa postać kościoła pochodzi z początku XVII wieku i jest wynikiem adaptacji części wschodniej kościoła romańskiego, murowanego z ciosów piaskowca i kostki wapiennej.
Ufundowany ok. roku 1237, w którym to franciszkanie zostali sprowadzeni do Krakowa. Składa się z kościoła i usytuowanych od południa zabudowań klasztornych. W swoich dziejach przeszedł wiele przebudów i odbudów, głównie po pożarach, ale mimo to w istniejących budowlach znaleźć dziś można zaskakująco wiele romańskich pozostałości.