Na fot. Kościół klasztoru benedyktynów w Mogilnie
Wzniesiony w poł. XIII wieku z cegły w układzie wedyjskim, jako budowla jednonawowa o dwóch przęsłach z prosto zamkniętym jednoprzęsłowym prezbiterium.
Wzniesiony w I poł. XIII wieku z kamienia łamanego, z piaskowcowymi narożnikami i detalem architektonicznym, jako duża, bezwieżowa budowla jednonawowa z prezbiterium zamkniętym półkolistą apsyda i z zakrystią od północy przy prezbiterium.
Jest budowlą, której tylko 3 lat zabrakło do bezdyskusyjnego miana jednej z pereł polskiego romanizmu. Wzniesiony pod koniec I poł. XIII wieku, przetrwał liczne zawieruchy w niezmienionym praktycznie stanie aż do roku 1911, kiedy to z inicjatywy miejscowego proboszcza i wbrew apelowi zamieszczonemu w sprawozdaniu ówczesnej Komisji do Badania Historii Sztuki w Polsce dokonano jego gruntownej przebudowy.
Wzniesiony w 1 poł. XIII w. z cegły w układzie wedyjskim, jako budowla jednonawowa z krótkim jednoprzęsłowym prezbiterium zakończonym półkolistą apsydą a od zachodu z masywem wieżowym.
Wzniesiony na początku XIII wieku z ciosów granitu strzelińskiego jako niewielka budowla centralna z nawą o średnicy ok. 6 m i niezachowaną apsydą o średnicy 3.5 m od strony wschodniej.
Wzniesiony przed połową XIII wieku z ciosów piaskowca, jako budowla jednonawowa z prezbiterium o nieznanym zakończeniu i z emporą w części zachodniej.