Na fot. Kościół św. Jakuba w Mieronicach
Wzniesiony prawdopodobnie w dwóch etapach, jako budowla złożona z nawy (część wcześniejsza, 4 ćw. XII wieku, z kamienia łamanego) i dwuprzęsłowego, zamkniętego pięciobocznie prezbiterium (część późniejsza, 2 ćw. XIII wieku, z cegły w wątku wendyjskim i gotyckim).
Zbudowany w 2 ćw. XIII wieku z ciosów piaskowca jako budowla jednonawowa z prosto zamkniętym prezbiterium i z emporą w części zachodniej, o czym świadczy zachowany od zachodu w ścianie południowej wspornik.
Wzniesiony przez joannitów pod koniec XII wieku z ciosów wapiennych, jako budowla jednonawowa z prosto zamkniętym prezbiterium. Układ ten znacząco zmieniły liczne przebudowy.
Z wzniesionej przed rokiem 1270 z miejscowego szarego granitu, romańskiej trójnawowej bazyliki pozostała do dzisiaj dwuwieżowa fasada zachodnia o szerokości ok. 28 m, typowy westwerk, znany z dużej liczby kościołów niemieckich.
Wzniesiony na przełomie XI i XII wieku z kamieni granitowych z grubsza tylko ociosanych, w technice opus emplectum, z użyciem ciosów piaskowcowych na narożach. Jednonawowy z prezbiterium o nieznanym zakończeniu i o nieznanym również zakończeni partii zachodniej, w której być może istniała empora.
Wzniesiony na początku XIII wieku z dokładnie obrobionych ciosów granitowych, jako duża budowla jednonawowa, z jednoprzęsłowym prezbiterium zamkniętym półkolistą apsydą.